https://mobirise.com/

Concrete dragons

Onze nieuws draak

Drakenboot nieuwsberichten 

Op deze pagina vind je onze nieuwsberichten.

update 16 -11-2016         Concrete Dragons zoekt peddelaars om mee te doen aan GRR 2017     MELD JE AAN 

                                           Concrete Dragons doen mee met  Amsterdam Light Festival 2016 op zaterdag 17 december    



Update 26 -4 - 2016       Concrete Dragons aktie foto's   alweer van een paar jaar geleden

Update 1-3-2016           Reisverslag      GRR        Bas

Reisverslag Great River Race in Londen op 25 september 2010 
door Bas ter Riet; 

Bliep Bliep... voor mij zit een caissière het ene na het ander energie drankje te scannen, de energie repen zullen nu volgen. Het is donderdag en ik begeef me in de Boni te Reigersbos. De voorbereiding van de Great River Race (GRR) is in volle gang. Eerst nog een gewone training maar dan zal het marathon drakenboot/roei feest te Londen los barsten. De avond breng ik door bij mijn trainer die mij om de een of andere reden maar de hele tijd Zoon blijft noemen. Na vele oncomfortabele momenten op de bank besluiten we om vroeg naar bed te gaan. Immers Alkmaar zal de volgende dag vroeg voor onze neus staan. 7.00 wel te verstaan, wekker gezet om 6.15 en ik sta op het punt om eens flink de koffievoorraad van de trainer te verdunnen maar daar is Alkmaar al. Bianca, Martin, IJs, Lars en Pieter zitten er al helemaal klaar voor. Instappen en wegwezen. Nog even de spiegels verzetten en gaan met die banaan. Onderweg komen we al vrij snel de Landrover met Gert en Petra tegen op de trailer, twee drakenboten en de outrigger van Bloemendaal, kennet op zijn Fries. Er is een drakenboot groepje uit Berlijn wat ook wil varen, vandaar. En outrigger Ralf met een aantal Alkmaar Dragons vrouwen had volgens mij een Nederlands primeur door voor de eerste keer de GRR met een Outrigger te doen, vandaar. Later kwam het Amstelveen busje met chauffeur Nico (aka My Space aka Jabbeke) de colonne te versterken. We waren compleet. Weer via Belgie op naar Frankrijk en dan via Calais naar Dover, toen op naar Londen. Alles zonder problemen. De boten van de trailer halen bij de Isle of Dogs (centrum Londen). Vandaar naar de finish in Richmond. Daar de souveniertjes gekocht en weer verder naar de pizzeria die Carina had uitgezocht. Chauffeurs gewisseld en… Vanaf hier ging iets mis. IJsbrand had zijn chauffeurs taken neergelegd en Martin mocht het roer overnemen en jawel binnen een mijl gaan we voor de bijl. Scratch… bochtje verkeerd genomen en een andere auto geraakt. Op zoek naar de eigenaar van de auto. De persoon gevonden en de situatie uitgelegd en toen het schadeformulier getekend. Geschrokken weer verder naar de pizzeria. Daar heerlijk gegeten. Ondergetekende nam als voorgerecht een nagerecht (dolce) een heerlijke Tiramisu de serveerster keek verbouwereerd naar mijn gezicht. En er kwam iets uit haar mond wat leek te klinken als: You’re the first person ever who did this… Ach Ja, je moet alles eens in je leven gedaan hebben. Daarna een heerlijk gerecht gehad en vervolgens maar een nagerecht ;). Na het heerlijke eten gingen we voldaan op weg naar ons hotel “Ace”. Nu doen we dit al jaren en is er altijd op de weg van Richmond naar het Ace hotel een weg waar de keuze is om de weg via de brug te nemen (zeer smal) en om de weg niet via de brug te doen (breed). Helden gaan altijd voor de optie “brug”. En we weten allemaal wat Martin is…. Dus wij via de brug de weg vervolgen, en jawel. Boem… Spiegel eraf. Dat was ongelukje 2. Uiteindelijk hebben we het hotel gehaald en gingen maar snel naar bed want morgen was het wedstrijd dag. Wedstrijd dag! Eerst ontbeten en daarna groepsbespreking wat eigenlijk betekend dat Nico zijn traditioneel kado aan Gert geeft (traditie). Het is natuurlijk moeilijk om origineel te zijn, maar er zijn mensen die daar geen moeite mee hebben om dat te zijn waardoor Gert uiteindelijk in een oranje-sumo-worstelaars-pak liep en we met de busjes na de startlocatie Isle of Dogs konden gaan. Er waren iets van 10 drakenboten, weinig van de vaste Engelse boten (Henley en Masters waren er niet bij ivm Engelse Kampioenschappen In Nottingham). Wel was er een Tsjechisch (heerlijk struikelwoord) team, Masters vergelijkbaar, en ook waren de Rafters (snelste van vorig jaar) er met hun outriggerpeddels. Het was een drukte van jewelste, er waren volgens mij 100 boten meer dan vorig jaar, en uiteindelijk was het ook enorm lastig om de boot in het water te krijgen. Om met een drakenboot op drijvers te staan op een Thames die “los” is golfje hier golfje daar. Goed dan de Race zelf: We zaten allemaal op ons bankje, drum voorop stuur achterop klaar om naar de start te gaan…. Maar er was al gestart! Blijkbaar duurde het allemaal zo lang om alle boten in het water te krijgen dat we niet met de rest van de drakenboten konden starten, dus koud aan de start zonder warming up meteen vol aan de bak. Met geen boot binnen de eerste 500 meter in het vooruitzicht… Maar goed de focus lag toch op overleven, de Thames was vrij heftig voor mijn gevoel heftiger dan de 2 keer ervoor. Je zag Astrid (drum) denken: waaraan ben ik in godsnaam begonnen... Afijn, het voelde al snel vertrouwd aan. Pompen of verzuipen. Deze tekst kan je gedurende de race soms letterlijk soms figuurlijk opvatten. De trainer was weer van de afdeling saai.nl want verder dan 20 met kracht kwam hij dit jaar niet. Er waren 2 drink”pauzes” en 1 maal een setje van 40 maal met 2 seconde rust achterin. Ondergetekende was na 20 km zo ongeveer in het vagevuur en na nog eens 10 km zag hij een mannetje met hoorntjes lachend te kijken. Ik rook zo’n beetje de poort van de Hel al… Maar toen ik beter rook dacht ik, wacht eens,.. dit is de geur van hamburgers! Meerdere mensen roken dit en toen was het al snel van: we zijn er bijna nog een paar honderd meter…. Dit bleek niet te kloppen, het waren nog 5 kilometers… Intussen hadden we vele boten ingehaald en waren helaas zelf door het Tsjechische team ingehaald… De Thames was intussen rustig er waren veel mensen langs de kant, ja we waren echt in Richmond. De finish. Waarschijnlijk hebben we er 2 uur en 25 minuten over gedaan, 9 minuten langzamer dan vorig jaar maar met een veel minder getraind team. Cas heeft berekend met zijn prachtige formule dat de gemiddelde snelheid 14,8 km/h was! Toen aan land komen. Dit waren een paar moeilijke momenten: Ik denk dat ik namens iedereen spreek: Koud! Nog maar net gestopt en meteen al rillen en trillen en dan die billen. Echt een heel apart gevoel. Boot uit het water halen, op adem komen, proberen te lopen. Op naar de traditionele Hamburgers & Bier. Een aantal mensen gingen al snel op pad om de busjes op te halen van de start plek, iemand heeft toen nog onderweg een kleine aanvaring gehad, auto tegen busje aan waarbij spiegel loskwam (ongelukje 3). Uiteindelijk allemaal verzameld bij ons traditioneel restaurant, wederom weer heerlijk gegeten en gepraat waarbij een typerend gesprek is dat het niet stoer is om te zeggen dat het pijn doet: Watje krijg je dan te horen maar als je zegt dat een makkie was je te horen krijgt: Had je niet wat meer aan die peddel kunnen trekken? Daarna naar het hotel en (ik dan) meteen naar bed. Volgende dag weer naar huis. En terwijl er zaterdag werd gesproken over: nooit meer (ongetraind)! Begonnen er in het busje toch alweer voorzichtige gesprekken over GRR 2011, dat het toch wel wat heeft allemaal…. Nadat tegen het Concrete gedeelte van de Titanic dragons werd gezegd: tot morgen, werd tegen het United gedeelte gezegd: tot zaterdag GRR ;)!

Bas Sate
     

SHARE THIS PAGE!